De Leemkule in Tongeren was eind juni 2010 de hoofdbestemming van ons autotochtje. Ik wilde graag dat schitterende stekkie weer eens terugzien. Als de waterlelies in bloei zijn, dan doet die plek mij aan Renoir denken. Ook wilde ik nog eens die ruime drinkplaats voor het wild terugzien, die ik jaren geleden samen met mijn broer eens bezocht had.

Als je er heen wilt wandelen, dan is dat ook mogelijk, want het ligt maar 4 kilometer van de dorpskern Epe.
Heen namen wij de oude Tongerenseweg, die op een goed moment, als een breed fietspad, langs de autoweg naar Nunspeet loopt. Het is zo breed dat het ook gebruikt kan worden als autoweg voor de aanwonende huiseigenaren.
Een paar meter na de laatste boerderij rechts met haar schuren, iets vóór de viersprong, loop je rechts een bospad in. Door een smal, maar niet afgesloten poortje of hekje, ga je het prachtige loofbos binnen, met dood en leven verspreid over zijn oppervlakte.



Na een paar meter zie je iets naar beneden de Leemkule liggen, een mooie, met witte waterlelies bedekte vijver tussen de bomen. Vroeger kon je hier gemakkelijk omheen fietsen, maar nu is het aan de zuidkant wat modderig en de westkant is het onbegaanbaar en dicht gegroeid. Ik zag daar nog een zeldzame bloem.



Het pad leidt ons nu langs de oostkant, in de schaduw van gigantische mooie beukenbomen en een fraai zicht op de duizenden waterlelies die daar liggen te pronken. Boven die oppervlakte ontdekten wij ook honderden parende blauwe libellen en zo nu en dan kon je ook het gekwaak van een onzichtbare kikker horen.



Wij gaan even in de klim om op de noordkant op een strategisch geplaatst bankje te gaan zitten, met onder ons talloze wilde aardbeienplantjes met hier en daar wat rode vruchtjes die op het plukken lagen te wachten. Voor Rosana iets nieuws en dat was te merken, want zij deed zich daar goed aan. Het zicht op het met waterlelies bedekte meertje was in één woord betoverend, vooral door de rode beuk op de achtergrond. Alleen dit zicht was de wandeling al waard.



Na een appeltje en een drankje lopen we verder. Een ruim bos, dat als gevolg van een voorbije storm nog vele omgewaaide bomen telt die niet zijn opgeruimd.

Wij passeren links een heuveltje, dat er uitzag als een grafheuvel, maar zekerheid heb ik daar niet van.



We wandelen verder richting noord. Bosbessenstruiken begeleiden ons. We stopten weer even om een hele handvol bosbessen ineens, als een vruchtenbal, in onze mond tot een heerlijke bosbessenbrij te vermalen. Wij dankten even de Natuur.

Door een open tweedelig poortje kom je dan aan de grote drinkplaats voor het wild, met rondom duizenden wat modderige voetsporen van dieren die daar komen drinken. Het is echt de moeite waard om even rondom het meertje te lopen, al is het soms moeilijk om het droogste pad te kiezen. Trouwens, niemand van mijn drie wandelgenoten ging met mij mee. De grootte viel mee, maar de ligging sprak mij zeer aan.



Kijk vooral naar de gevarieerdheid van het bladgroen en struiken net voor de bosstrook. De dophei was nog aan het bloeien en, samen met het mos, zorgde dat voor afwisseling.

Ook de blauwe libellen trokken mijn aandacht. Die gingen van blad tot blad, waarschijnlijk op zoek naar een partner.



De terugweg naar de wagen was één loflied op één van de mooiste plekjes van Epe. Voldaan gingen wij over Wissel en het platteland van Emst en Vaassen weer terug naar Apeldoorn.